مقطع از سخنان امام عليه السّلام درباره منزّه شمردن خداوند و ستايش او بوده و متضمّن نكات زير است : 1 - ( الحمد للّه الذّي بطن خفيّات الامور ) خداوند سبحان آشنا به حقايق امور است و همچنين آشنا به ظاهر و باطن آن حقايق . . . علم خداوند به وجود اشيا ، چه پيش و چه پس از وجود آنها يكسان است . 2 - ( و دلّت عليه أعلام الظّهور ) آثار خداوند متعال در همه نواحى زمين و آسمان‌ها يافت مىشود ؛ به اين دليل كه آن آثار در يك سيستمى هماهنگ عمل مىكنند و تحت تأثير قانونى هستند كه به هيچ وجه از آن تخطّى نمىشود ؛ براى نمونه : خورشيد در فاصله معيّنى از زمين قرار دارد و همچنين موقعيت ستاره‌ها نسبت به يكديگر و نيز نور و گرما و فشار و جاذبه و . . . براى همه آن‌ها اندازه‌اى خاص ، مشخص شده است . خداوند حكيم مىفرمايد : « و همه چيز نزد او به اندازه و مقدار معينى است . » « 1 » برخى از دانشمندان طبيعت مىگويند : پيدايش اين سيستم پهناور در طبيعت محال است كه از كار خود طبيعت باشد يا اين كه اين سيستم به طور تصادفى ايجاد شده و يا خود سيستم ، خود را به وجود آورده باشد . لذا بايد براى آن ، سازنده‌اى در نظر گرفت كه حتما حكيم و دانا و همچنين توانا باشد و قدرت به وجودآوردن چنين نظامى را با حكمتى فراوان و نظمى عجيب داشته باشد . 3 - ( و امتنع على عين البصير ) اگر چشم ، او را مىديد ، بايد داراى جسم مىبود تا چشم بتواند او را ببيند . همچنين جسم نياز به فضا دارد و خداوند

--> ( 1 ) . وَ كُلُّ شَيْءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدارٍ رعد / 13 : 8 .